رفت . بىجهت نبود كه آن سال « عام الحزن » ( سال اندوه ) نامگذارى شد . غمها از يك سو و دشمنان كينه‌توز از سوى ديگر بر آزارهاى خود افزودند . مهربانيهاى پيامبر گرامى و نوازشهاى ملاطفت آميز آن پدر بزرگوار ، فاطمهء عزيز را دلدارى مىداد . پيامبر پيوسته دخترش را مىبوسيد و مىبوئيد و در گردابهاى مصيبت كه خود گرفتار بود و دختر عزيزش آن ناراحتيها را پيش چشم داشت و رنج مىبرد ؛ يار دلنوازش بود . در سال سيزدهم بعثت ، هجرت پيامبر به مدينه پيش آمد . حضرت على ( ع ) كه از آغاز بعثت - پس از خديجه - به پيامبر ( ص ) ايمان آورده بود و از نزديك شميم خوش وحى را حس كرده ؛ در تحت حمايت و تربيت رسول اللّه ( ص ) قرار داشت . بعد از هجرت مأموريت يافت اماناتى كه نزد پيامبر بود برگرداند و فواطم ( فاطمه اطهر ( ع ) ، فاطمه بنت اسد و فاطمه بنت حمزهء سيد الشهداء ) را به مدينه كوچ دهد و خود به پيامبر اسلام ( ص ) ملحق گردد . بعد از 12 روز پيامبر در ( قبا ) نزديك مدينه توقف فرمود و على ( ع ) و زنان به آن حضرت ملحق شدند . حضرت رسول ( ص ) قبلا در مكّه با « سوده » و سپس در مدينه با « امّ سلمه » ازدواج فرمود و فاطمه ( ع ) را به وى سپرد . حضرت فاطمه ( ع ) كم كم به دوران بلوغ نزديك مىشد . بسيارى از ثروتمندان قريش و سرشناسان قوم در خواستگارى از فاطمه زهرا ( س ) بر يكديگر سبقت مىجستند و مىخواستند بدين افتخار بزرگ نائل آيند . اما مشيّت چيز ديگر بود . ارادهء خداوند متعال بر ازدواج فاطمه ( س ) با على ( ع ) قرار گرفته بود . جز على ( ع ) فرد ديگرى شايستگى همسرى با فاطمه اطهر ( ع ) را نداشت . اينجاست كه ملاكهاى ظاهرى به يك سو مىرود و ارزشهاى مادّى جاى خود را به ارزشهاى معنوى مىبخشد . تنگدستى على ( ع ) مانع خواستگارى از دخت گرامى پيامبر ( ص ) نمىشد . على ( ع ) جز شترى آبكش و شمشير و زرهى ندارد . مهريّهء دختر رسول اللّه ( ص ) را چگونه فراهم كند ؟ ! پيامبر فرمود : شمشير را براى جهاد و شتر را براى آبكشى نگهدار و تنها وجه اين زره كافى است . زره را چهارصد درهم فروختند و جهازيهء اندك دختر پيامبر ( ص ) فراهم شد . ازدواج به امر خدا و تصويب حضرت محمّد ( ص ) و رضايت فاطمه ( ع ) و على ( ع ) صورت گرفت و